logo
 
zoek
    print
 
 

Muziekleven Nederlandse Antillen

Antilliaanse liedjes uit de oorlog wilden de bevolking bewuster maken van de eigen taal en identiteit. Maar ze zeiden ook “het leven is zo slecht nog niet, elders is het veel erger.” 

Net als voor de oorlog speelden de lokale conjuntos (orkesten) muziek met veel Cubaanse elementen. Het aantal uitgaansgelegenheden werd uitgebreid voor de enkele honderden Amerikaanse soldaten op vooral Aruba en Curaçao. De oorlog bracht geen grote veranderingen teweeg in het muziekleven op de Antillen.

Een aantal liedjes uit de oorlogsjaren beschrijft de oorlogsomstandigheden. Niet zozeer om de bevolking op te monteren of te motiveren voor de strijd, zoals gebeurde in de landen die directer bij de oorlog waren betrokken, maar vooral om de eigen leefomstandigheden te relativeren.


Aruba
Over de eerste grammofoonplaat in het Papiamento, Harry Lampe en zijn zoon Padú, Rufo Wever en de Schuttersliedjes. 
 
Bonaire
Antillianen die bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog als staatsgevaarlijk werden gezien werden opgepakt en geïnterneerd in een kamp op Bonaire. Dat gebeurde ook met Pedro Pablo ‘Dada’ Medardo de Marchena. 
 
Curaçao
Een groot deel van de Antilliaanse liedjes over de oorlog werd geschreven door het driemanschap Julio Perrenal op Curaçao. Ook de tambu was populair in de oorlogsjaren.